Özet: Ülkemizde kronik hepatit etkenleri sırasında HBV den sonra ikinci sırayı alan HCV kronik hepatite yol açması, siroza ilerlemesi ve hepatoselüller karsinom riski taşıması nedeniyle önem taşımaktadır. 1989 yılında tanımlanan HCV hakkında henüz yeterli bilgiye sahip olunmamakla birlikte tedaviyle ilgili çalışmalar oldukça yoğundur. Bulaşma yolu tam olarak bilinmeyen HCV'nün hemodiyaliz programındaki olgularda yüksek oranda saptandığı çoğunluğunun genç yaşta ve böbrek nakli istemi olan grupta yoğunlaştığı gözönünde bulundurulursa tedavinin önemi daha iyi anlaşılacaktır. Bu güne KHC' de bir çok ilaç tek başına veya kombine tedavilerde denenmiş ancak yan etkileri en iyi bilinen, en etkin ajan IFN a kabul edilmektedir. Interferon a sonrası nüks ise önemli bir sorun oluşturmaktadır. Interferon a' ya yanıtı etkileyen hasta ve virusa ait faktörler bulunmakla birlikte uzun dönem yüksek doz IFN a kullanımıyla nüks oranın azalacağı ve kür oranın artacağına dair çalışmalar bulunmaktadır. Bu çalışmada kronik viral C hepatiti tedavisinde genel kabul gören doz ve sürelere göre yüksek doz ve uzun süre sayılan 6 milyon ünite IFN a 2b haftada 3 gün 12 ay süreyle verilerek tedavi etkinliği incelendi. Çalışmaya alınma kriterlerine uygun 52 olgu ile başlandı. Çeşitti nedenlerle 22 olgu tedaviyi erken dönemde bıraktığı için çalışma dışı tutuldu. Çalışma grubunu oluşturan 30 olgunun 21' i (%70) son dönem böbrek yetmezliği nedeniyle hemodiyaliz programında olup böbrek nakli istemi ile başvurmaktaydı. Otuz olguda da tedavi başlangıcında HCV RNA pozitifti, 10'unun (%33.3) ALT düzeyi normal, 20'sinin (%66.7) yüksek seyretmekteydi. Tüm olgularda karaciğerde histopatolojik olarak orta veya şiddetli aktivite gösteren kronik hepatit bulguları mevcuttu. Tedavinin ö.ıncı ayında 23 (%76.7) olgunun ALT düzeyi normale düşerken, 8 (%26.7) olguda HCV RNA negatifliği görüldü. Bu oranlar hemodiyaliz programında olan 21 olguda 20 (%95.2 ve 7 (%33.3) şeklindeydi. Bu 21 olgunun tedavi başlangıcında 16'sımn (%76.2) ALT düzeyi yüksek, 5'inin (%23.8) normaldi Tedavinin 8. ayında ikisi hemodiyaliz programında olmak üzere 3(%10) olgunun tedavisi kesildi. Tedaviyi 12 aya tamamlayan 27 olgudan 21' inde (%77.8) ALT düzeyi normal, 6' sında (%22.2) yüksekti. Onbeş (%55.5) olguda HCV RNA negatifleşirken 12'sinde (%44.5) HCV RNA pozitifliği devam etmekteydi. Hemodiyalize giren olgularda bu oranlar 19 olguda 18'inin (%94.7) ALT düzeyi normal, l'inin (%5.3) yüksekti. Oniki (%63.2) olguda HCV-RNA negatifleşirken 7 (%36.8) olguda HCV RNA pozitifliği devam etmekteydi. ALT düzeyi normal, HCV RNA eradikasyonu sağlanan 3 olguya canlıdan böbrek nakli yapıldı. Nakil sonrası 16 aylık dönemde henüz nüks görülmemiştir. Tedavi sırasında daha çok gripal tablo benzeri yan etkiler görülmekle birlikte l (%3.3) olguda sık tekrarlayan nötropeni ve yumuşak doku infeksiyonu nedeniyle tedavi 8. ayda kesildi. Bir (%3.3) olguda kendiliğinden kirpik uzaması, diğer l (%3.3) olguda da kendiliğinden düzelen pankreatit tablosu,diğer 1(%3.3) olguda ise psöriasiz gibi daha az sıklıkla rastlanan yan etkiler gözlenirken, diğer yan etkiler arasında eklem ağrıları, saç dökülmesi, depresyon yer almaktaydı Sonuç olarak yüksek maliyeti kabul edilen yan etkileri en iyi bilinen INF a'nın KHC de etkin bir tedavi olduğunu ve bu etkinliğin doz ve süre arttırılarak yükseltileceğine inanıyoruz.