Özet: Bu çalısmanın amacı, AB egitim politikasının önceliklerini bazı analitik araçlar yardımıyla tartısmaktır. Modern toplumlarda egitimin ekonomik, toplumsal ve siyasi-ideolojik olmak üzere üç temel islevi oldugu ve bu islevlerin Ernest Gellner'in de isaret ettigi gibi milliyetçilik ideolojisiyle ilgili oldugu söylenebilir. Sanayi Devrimi sonucu toplumsal yapıdaki degisim, egitimin islevlerindeki degisiklige de yansımıstır. Modern egitim, modern toplumun ihtiyaçlarına cevap verir ve bu ihtiyaçlardan biri de ortak kimliktir. AB'de entegrasyon sürecini açıklamak için yola çıkan neo-fonksiyonalist yaklasım da egitim politikalarını AB bütünlesmesinin bir türevi olarak görür. Bu baglamda, çalısmada yapılan tartısma üç asamadan olusmaktadır. Çalısmanın ilk bölümünde modern toplumlarda egitimin islevleri incelenecek ve AB'de egitim politikasının bu islevlerle anlasılabilirligi tartısılacaktır. _kinci asamada AB'de egitim alanında 'politika olusturma' ve 'politika uygulama' düzeyleri arasındaki farklılıklardan ve egitim politikasındaki önceliklerden bahsedilecektir. Tartısmanın son bölümünde ise, ulus-devlet düzeyinde standart bir egitim politikası olusturma ve uygulamanın ortak bir kimlik duygusuna yol açacagı tezinden hareketle Gellner'ci ve neo-fonksiyonalist yaklasımların AB düzeyinde geçerli olup olmadıgı tartısılacaktır.

Abstract: The aim of this thesis is to discuss the priorities of EU education policy with the help of some analytic tools. These tools consist of three basic functions of education, namely economic, social and political-ideological and nationalism theory of Ernest Gellner. The changes of the social structure after the Industrial Revolution are reflected in the changes of the functions of education. According to Gellner, whose theory is based on the concept of nationalism in the 19th century, education is the functional result of modernity. In addition to this, the neo-functionalist approach, which attempts to explain the EU integration process, has similar functionality in order to explain the education policy the Union makes. In this context, the discussion is composed of three stages. The first stage is related with whether the foreseeing of Gellner's theory and neo-functionalist approach can be used to explain EU's education policy. The second stage is about the differences between 'policy making' and 'policy implementing' and the priorities of EU education policy. The last stage of discussion questions whether the approaches of Gellner and neo-functionalists, who claim making and implementing a standardized education policy functionally results in a feeling of common identity, is also valid on EU level.